Βλάχος, Πυθίας παραληρήματα (1982)
[Βιβλιογραφία]

Βλάχος, Πυθίας παραληρήματα (1982)

Ο άνθρωπος -πλάσμα αγχώδες- αναζήτησε από πάντα την ηρεμία την οποία νομίζει ότι βρίσκει αν ξέρει το μέλλον του, κυρίως πώς και πότε θα πεθάνει, πιστεύοντας ότι αν το μάθει θα μπορέσει, προφυλασσόμενος, ν’ αναβάλει το μοιραίο. Η δεισιδαιμονία, βαθύτατα ριζωμένη στον άνθρωπο παρωθεί, και σήμερα, μύριους ανθρώπους να καταφεύγουν σε αστρολόγους και αστροφένακες, μελλοντολόγους και χειρομάντεις που φροντίζουν να μην αποθαρρύνουν την πελατεία τους αλλά να της καλλιεργούν μια μετρημένη αισιοδοξία. Την φροντίδα αυτήν ασφαλώς είχαν όσοι ήσαν υπεύθυνοι για την καλή λειτουργία των μαντείων του αρχαίου κόσμου, μαντείων πού έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ελληνική δημοσία ζωή. Δημοσία αφού από τα όσα τεκμήρια μας σώζονται, πολύ συχνές ήσαν οι περιπτώσεις πόλεων πού ζητούσαν συμβουλή από τον θεό εάν έπρεπε να επιχειρήσουν κάτι ή όχι. Σπάνιες πολύ, όμως, είναι οι περιπτώσεις πού τα μαντεία έδιναν χρησμό σαφή που να μην αφήνει έστω και μικρή ελπίδα, στην μαντευομένη πολιτεία. Πρέπει, σε όλους τους καιρούς, να είναι πολύ σοφοί και σώφρονες οι μεσολαβητές μεταξύ του θείου και του ανθρωπίνου, ώστε να διατηρούν, με όλη των επιβαλλομένη επιτηδειότητα, την ασταθή ισορροπία δέους και οικειότητας που πρέπει να εμπνέει το θείον στον άνθρωπο ώστε τα αισθήματά του να μην μεταβάλλονται ή σε φόβο ή σε αδιαφορία και περιφρόνηση. (Από τον Πρόλογο της έκδοσης)
Μαλακό εξώφυλλο (21x14 εκ.), 222 σ.